دسته بندی :

آخرین مطالب سایت

اینستاگرام ما

ما را فالو کنید

اشتیاق و هیجان درونی، غریزه‌ایست انسانی

اشتیاق و هیجان درونی، غریزه‌ایست انسانی (لئو تولستوی)

اشتیاق و هیجان در ذات انسان وجود دارد ولی گاهی از اوقات اگر این هیجانات مدیریت نشوند باعث بروز مشکلاتی می شودند.

 

اشتیاق داشتن به یک موضوع به ما کمک می کند تا در مورد آن تحقیق و مطالعه کنیم و هیجان داشتن درباره آن باعث می شود تا خیلی از نکاتی که می آموزیم بهتر برای ما جا بیفتد! ( تحقیقات می گه: دانش آموزانی که با هیجان درس یک معلم را گوش می دهند بازدهی بهتری داشته اند.)

 

اما، گاهی از اوقات این اشتیاق و هیجان مضر واقع می شه که موضوع اصلی بحث امروز ماست!

 

شما فرض کنید یک فرد با اشتیاق زیادی که داره بخواد عکاسی، کار گرافیک، برنامه نویسی، نویسندگی، فیلنامه نویسی، یک مهارت ورزش و… رو در طی مدت کوتاهی یاد بگیره. بعد هم برنامه ریزی فشرده ای رو انجام بده و در آخر ماه یا مدتی که خودش انتظار داره نتیجه ای نگیره!

 

این حد از اشتیاق واقعا ستودنیه ولی باید مدیریت بشه مثلا شش ماه رو به یادگیری گرافیک اختصاص بده و شش ماه بعد رو به عکاسی و باید انتخاب کنه که بین دو حوزه گرافیک و برنامه نویسی کدوم رو بیشتر دوست داره و هشتاد درصد وقت و منابعش رو به اون اختصاص بده!

 

درباره مدیریت هیجان یک دنیا حرف برای گفتن وجود داره ولی با یک مثال رایج اکتفا می کنم:

 

خیلی از اوقات حتی خود من بعد از نوشتن یک پست سریع حتی بدون ویرایش اون رو برای دوستان یا اساتیدم می فرستادم و انتظار بازخورد های مثبت داشتم و وقتیکه اون پست نقد می شد تمام اون هیجان از بین می رفت و خیلی از اوقات اشکالاتی رو که عزیزان می گرفتند حتی خودم به اون ها آگاه بودم!

 

حالا بهتره که یه تعریف ساده از هیجان بگم: هیجان‌ها پاسخ‌های نسبتا کلی و ساده‌ای هستند که بدن ما به محرک‌های بیرونی و درونی نشان می‌دهد. این پاسخ‌ها ناپایدار و معمولا آنی هستند و با تغییرات فیزیولوژیک و یک حالت عاطفی خوشایند یا ناخوشایند مثل غم، شادی ، خشم، ترس، تعجب، بیزاری و چندش و… همراهند.

 

وقتی که ما با مشاهده یک چیز هیجانی می شیم معمولا بازدهی مون پایین می یاد! ایده ای خام و نپخته از داستانی رو داریم ولی بدون اینکه روی اون کار کنیم سریع اون رو منتشر می کنیم! و بعد با گرفتن بازخورد سریع هیجانمون از بین می ره شادی جاشو به غم می ده و در نهایت ما عزت نفس خودمون رو از دست می دیم!

 

بهتره وقتی ایده ای به ذهن ما می رسه اول اون رو بنویسیم و بعد به خوبی روی اون فکر کنیم، اون رو مدتی کنار بگذاریم تا تقریبا فراموشش کنیم بعد دوباره به سراغش بریم و با دیدی متفاوت به اون نگاه کنیم و اشکالاتش رو برطرف کنیم و بعد اون رو با افرادی مطمئن در میان بگذازیم. افرادی که ما رو به درستی راهنمایی کنند و به جای مسخره و بازی اشکالات و نکات مثبت اون رو به ما بگن.

 

گاهی اوقات هم وقتی یک محتوایی رو تولید می کنیم و به دوستان نشون می دیم شاید اون ها دانش کافی در اون زمینه رو نداشته باشن و وقتی از ما تعریف و تمجید بکنن باعث بشند که ما هیجانی بشیم و فکر کنیم کارمون بدون عیب و نقص هست و دیگه دنبال برطرف کردن اشکالاتمون نباشیم!

 

نظرات (۲)

  • پاسخ امیر حسین 2020/04/21

    سلام محمد جان خیلی خوشحالم که با هم به واسطه شاهین کلانتری اشنا شدیم
    به نظرم من ما به هردو نوع حمایت نیاز داریم ،هم نیاز داریم تا توسط یه عده اهل فن به دقیق ترین روش کارامون نقد بش و باز خورد دقیقی بگیریم و هم نیاز داریم که توسط دوستامون از لحاظ احساسی حمایت بشیم و صرف نظر از این که الان کجای کاریم بتونیم ادامه بدیم و بهتر بشیم.
    منم خودمو اصلن در اندازه نقد و این حرفا نمیدونم پس به حمایت احساسی بسنده می کنم و ارزو می کنم همینطوری پر قدرت ادامه بدی.

    • پاسخ محمد احقاقی 2020/04/21

      سلام به امیر حسین عزیز
      خیلی از آشنایی با شما خوشحال شدم. بله حرف شما کاملا صحیحه و ما به حمایت احساسی هم برای کارمون نیاز داریم و اگر خیلی از این حمایت های احساسی نباشه خیلی از اوقات ما کاری رو شروع نمی کنیم و یا ادامه نمی دیم. خوشحال شدم که به وبسایت من سر زدی اگر وبسایتی داری می تونی همین جا برای من بفرستی خوشحال می شم شما رو به لیست دوستانم اضافه کنم. ❤

پاسخ دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند*

3 × یک =